گفتا تو از کجایی کاشفته می نمایی ؟
گفتم منم غریبی از شهر آشنایی
قامت راست کرده و کمی دورتر ایستاده ... می گویم چرخی بزن ... دامن چین دار بلندش می چرخد ... چین هایش بیشتر از آن چیزیست که به نظر می رسد ... ترکیبی از سبز و آبی ... گره روسری بلندش را گشوده و با بی خیالی محض روی شانه رها کرده ... چرخ می زند ... روسری تاب نمی آورد و روی زمین کنار پایش فرود می آید ...
دستش را به طرفم دراز می کند و بی هیچ کلامی میدانم که باید قدمی بردارم ... مکث میکنم ... به این فکر میکنم که کاش دامن پر چینی داشتم ... از بی حرکنی ام کلافه شده و می پرسد : شما اهالی زمین همیشه اینقدر سبک و سنگین می کنید ؟
نیشخندی میزنم و می گویم : شاید برای همین ست که نتیجه ی اعمالمان هیچ گاه دلچسب نبوده !
زیر لب زمزمه میکند ترس!
می شنوم ولی به روی خود نمی آورم .
فریاد می زند : بیا! بزن ... بکش ... فریاد بکش ... رها شو ... اگر روسری ات افتاد دستپاچه مشو ... زلف هایت را پریشان کن .... مهم نیست که مانند من دامنت چین دار نیست ... از ریگ های زیر پایت نترس ... ببین! نگاه کن ! پای من آسیبی ندید .... فقط کافیست گام هایت را با شهامت برداری ... اگر ایمان نداشته باشی خونابه از پاشنه هایت می چکد ...
..........................................
