خرسندم...

تنها به خاطر صدف بود. ماندنم را می گویم. چاره ای نداشتم. اگر می خواستم نقش مادر نمونه و زن فداکار را بازی کنم باید می ماندم. اگر می رفتم خیال های باطل می کردند که چه و چه. هر قدر هم می خواستم بی تفاوت باشم به این نگاه ولی بالاخره که چه ؟ یعنی آب نمی شدم زیر این تهمت ها و بیهوده گویی ها؟

صدف که به دنیا آمد یکباره همه چیز به هم خورد. هر قدر نقش پدرش کم رنگ تر می شد این دخترک برایم با ارزش تر می شد. تمام سرمایه ام بود. انگیزه ام برای ادامه ی ماندن.

باز هم می دانستم که اشتباه است. که این زندگی من است دارد وقف می شود. زندگی ای که از روزهای باشکوهش گذر کردم تا به با هم بودنی ابدی برسم. ولی نشد.

چیزی از شخصیت انفرادی ام باقی نمانده بود. آنقدر برای دیگران زندگی کردم که یک روز دیدم خود حقیقی آن روزهایم را گم کرده ام. کجا مانده بودم؟کجا محو شدم؟ زیر آرایش پر رنگی که روز عروسی آرایشگر روی صورتم نقش زد؟ پشت آن لبخندهای اجباری که زیر تور عروسی روی لب می نشاندم؟

زیاد به این چیزها فکر می کنم،شاید هر شب. گاهی آنقدر در هم می ریزم که بالاخره صدف می آید و پشت دست های کوچکش را روی گونه ام می کشد و می گوید: خسته ات کردم ؟ چه می توانم به این دخترک پنج ساله بگویم؟ دختری که تمام دنیایش در عروسک ها خلاصه می شود...در تر و خشک کردن آنها...به عروسک هایش شیر می دهد و با اصرار می خواهد غذاهای نامرئی اش را در حلق آن ها بریزد...کاری که من می کنم...ولی غذاهای من هیچ کدام دروغی نیست...کارهایی که صبح تا شب انجام می دهم هیچ یک دروغی نیست...این را تمیزی همیشه خانه و خستگی های من گواه است...

چطور می شود حس نفرت انگیز چیزی نبودن و تباه شدن را برایش شرح داد؟ چطور برایش بگویم که چیزی نپرس! چرا که خود نیز روزی زن می شوی و خواهی فهمید چطور در هر مرحله از زندگی ات باید این نقش مادرانگی را به دوش بکشی.

دلم می خواهد برایش بگویم: دخترم امروز مادر عروسک هایت هستی...بعد برای پدرت مادری خواهی کرد...ازدواج که کردی مادر همسرت می شوی و تا عمر داری مادر فرزندانت می شوی...و بدنبال این ها از تو انتظار خواهند داشت وظایف مادرانه ات را بنا به هر یک از این نقش ها ایفا کنی...

می دانی این ها هیچ بد نیست...هیچ سخت نیست...ولی زمانی تلخ می شود که به اجبار بر دوشت گذاشته شود...که لطف ها و مهربانی هایت تبدیل به عادتی برای دیگران شود.. این حس را القا کنی که تنها برای همین ها آفریده شدی...

ولی هیچ یک از این ها را نمی شود برای صدف گفت...دختری که لباس های سفید توری را دوست دارد و از من کفش های بلند صدا دار می خواهد تا بزرگ شدنش را به رخم بکشد...کفش هایی که رویای کودکی خودم بود و امروز این کتانی های ساده ام را با هیچ پاشنه سیندرلایی عوض نمی کنم...

همیشه همین طور است...آروزهایی می کنی که بعدها برایت کابوس می شوند...

دلم می خواهد بگویم: صدفم! آرزوهایت را وسعتی ببخش...نگذار کابوست شوند...مرا ببین...مادرت را...مادری که همیشه دلت می خواهد زود بزرگ شوی و به شانه هایش برسی...تو که به سن او برسی شانه هایش آویزان خواهد شد...پس مرا نگاه نکن! راه خود برو...نه راه "من" و "ما" را...

آري، هنگامه بزرگداشت دومين امشاسپند فرا رسيده است. بزرگداشت امشاسپندي كه در ارديبهشت يشت، زيباترين امشاسپندان نام نهاده شده و به او درود و ستايش فرستاده شده است. «اشه وهيشته» كه واژه اوستايي ارديبهشت است، از «اشه» و «وهيشته» ساخته شده است. «اشا» در گاتهاي اشوزرتشت اسپنتمان 180 بار تكرار شده است و معناي بسيار گسترده‌اي دارد. قانون و آيين ايزدي، راستي و درستي، پاكي و ... تفسيرهايي هستند كه از اين واژه شده است. «وهيشته»كه بخش دوم اين واژه است، به چم «بهترين» است. و اينگونه است كه «ارديبهشت»، «بهترين راستي و درستي» معني مي‌دهد.

آري، هم‌اينك هنگامه ارديبهشتگان رسيده است. هنگامه شكوفايي گل‌ها، رويش سبزه‌ها، اعتدال و لطافت هوا رسيده است. "

+ اردی بهشت...بهشت است این ماه...ماهی که دوست میدارم اش.

نيرواناي من!

" فاضل نظری "

+ قرار نيست كسي رمز اين پست رو داشته باشه.

اونقدر خستگي روي تنم ماسيده كه برنامه اي جز خواب و كتاب و مجله براي اين تعطيلي ها نميخوام داشته باشم...و بعد دوباره كار كار كار...براي ادامه زندگي بايد كار كرد...كارهايي كه دوست نداري...قلمي كه دلت نميخواد به جهت خاصي بچرخه ولي ازت ميخوان كه بچرخه...هر چند اين اجازه رو نميدي ولي ته دلت آشوب ِ از بودن در اين مجموعه هاي دولتي...

+اولين عيدي رو گرفتم...از كسي كه لبخندي داره به وسعت اين شهر...عيدي اي كه از لابلاي قفسه هاي دهخداي آتقي بيرون كشيده شد...بعله :)

+ 91 خوبي داشته باشيد و داشته باشيم...

آسمان همين رنگ است..وجب به وجب هم كه جستجو كني فايده اي نيست...جهاني و غيرجهاني هم ندارد...سايه آنقدرها سنگين افتاده كه ياراي قامت نشان دادني نباشد...

بانو! شما را هم به اسم نمي شناسند...بزرگ بودي ولي انگار سايه جلال سنگين تر از اين حرف ها بود كه نامت را پشت نامش پنهان كردند...چيزي درونم مچاله شد وقتي ديدم نوشته اند: همسر جلال آل احمد درگذشت!